Πότε χρειάζεται αφαίρεση θυρεοειδούς;

Η δυσλειτουργία του θυρεοειδούς μπορεί να οδηγήσει σε υπερθυρεοειδισμό ή υποθυρεοειδισμό, οι οποίοι συνήθως αντιμετωπίζονται με φαρμακευτική αγωγή. Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις (π.χ. νόσος Graves) η συντηρητική θεραπεία μπορεί να αποτύχει ή να μην είναι καλά ανεκτή, οπότε η χειρουργική αντιμετώπιση γίνεται απαραίτητη.

Η ολική θυρεοειδεκτομή είναι κλασική επέμβαση που εφαρμόζεται σε πλήθος παθήσεων του θυρεοειδούς, όπως: νόσος Graves, πολυοζώδης βρογχοκήλη, καρκίνος θυρεοειδούς, ύποπτοι όζοι, κ.ά.

Κύριες παθήσεις που οδηγούν σε ολική θυρεοειδεκτομή

Νόσος Graves

Πρόκειται για αυτοάνοση διαταραχή με αυξημένη παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών. Η αντιμετώπιση συνήθως ξεκινά με συντηρητική θεραπεία (αντιθυρεοειδικά φάρμακα, β-αναστολείς ή/και ραδιενεργό ιώδιο). Όταν η φαρμακευτική αγωγή αποτύχει ή δεν είναι καλά ανεκτή, η ολική θυρεοειδεκτομή αποτελεί οριστική λύση.

Πολυοζώδης βρογχοκήλη

Σε αρκετές περιπτώσεις είναι ασυμπτωματική και ανιχνεύεται τυχαία. Η απόφαση για χειρουργική αφαίρεση βασίζεται σε κριτήρια όπως:

• Όζος/όζοι ύποπτοι στον υπέρηχο ή/και στην FNA (βιοψία με λεπτή βελόνη)
• Συμπτώματα δύσπνοιας ή/και δυσκαταποσίας
• Καταδυόμενη βρογχοκήλη (επέκταση προς τον θώρακα)

Καρκίνος θυρεοειδούς

Στις περισσότερες μορφές καρκίνου θυρεοειδούς, η ολική θυρεοειδεκτομή αποτελεί βασικό μέρος της θεραπείας. Η ριζικότητα της επέμβασης και το ποσοστό υπολειμματικού ιστού σχετίζονται με την πιθανότητα υποτροπής, γι’ αυτό και η επέμβαση πρέπει να πραγματοποιείται από εξειδικευμένο χειρουργό.

Όζοι θυρεοειδούς

Οι όζοι του θυρεοειδούς στο μεγαλύτερο ποσοστό είναι καλοήθεις. Παρ’ όλα αυτά, απαιτούν σωστή αξιολόγηση από ειδικό ιατρό, ώστε να καθοριστεί αν χρειάζεται παρακολούθηση, περαιτέρω έλεγχος ή χειρουργική αντιμετώπιση.

Πώς πραγματοποιείται η επέμβαση;

Η ολική θυρεοειδεκτομή πραγματοποιείται υποχρεωτικά υπό γενική αναισθησία. Συνήθως γίνεται καμπυλόγραμμη τομή στον τράχηλο, περίπου 2 cm πάνω από τη στερνική εντομή, σε φυσική πτυχή του δέρματος. Το μήκος της τομής κυμαίνεται συνήθως μεταξύ 3 και 4 cm (ελάχιστα επεμβατική προσέγγιση).

Σε περιπτώσεις μεγάλου θυρεοειδούς ή κακοήθειας, η τομή μπορεί να επεκταθεί ώστε να υπάρχει ασφαλής πρόσβαση. Εάν απαιτείται, μπορεί να πραγματοποιηθεί και λεμφαδενικός καθαρισμός.

Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, αναγνωρίζονται και προστατεύονται κρίσιμες ανατομικές δομές, όπως: οι παραθυρεοειδείς αδένες, το παλίνδρομο λαρυγγικό νεύρο και ο έξω κλάδος του άνω λαρυγγικού νεύρου. Η σύγκλειση γίνεται σε επίπεδα (μύες, υποδόριο, δέρμα) μετά την επίτευξη πλήρους αιμόστασης.

Θέση του ασθενούς στο χειρουργικό τραπέζι

Ο ασθενής τοποθετείται σε ύπτια θέση. Ένα μικρό κυλινδρικό μαξιλάρι κάτω από τους ώμους βοηθά στην ήπια έκταση του τραχήλου (χωρίς υπερέκταση), ενώ το κεφάλι στηρίζεται σε δακτύλιο από μαλακή γέλη. Τα άνω άκρα τοποθετούνται στο πλάι.

Διάρκεια νοσηλείας και ανάρρωση

Στις περισσότερες περιπτώσεις, η νοσηλεία διαρκεί περίπου 24 ώρες. Η ανάρρωση είναι συνήθως ταχεία και ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει σταδιακά στις καθημερινές δραστηριότητες σύντομα μετά το εξιτήριο, σύμφωνα με τις οδηγίες του ιατρού.

Μετά την επέμβαση πραγματοποιείται ο απαραίτητος έλεγχος (κλινική εκτίμηση και εξετάσεις όπου χρειάζεται), ώστε να υπάρχει ολοκληρωμένη εικόνα για την πορεία και την έκβαση της επέμβασης.